“Κοιτάξτε τώρα την πραγματικά φρικτή αφήγηση όπως αναγράφεται στο βιβλίο της Σοφίας Ιορδανίδου «Νταλγκά-Νταλγκά» (εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη, 1998):

«Ξαφνικά άκουσα κοντά μου πυροβολισμούς και είδα δύο στρατιώτες, τον Σεφίκ και τον Σουλεϊμάν, να φωνάζουν περήφανοι: “Oldurdum, oldurdum, komutanim”, δηλαδή “σκότωσα, σκότωσα, αρχηγέ”. Τους ήξερα. Ήταν χουλιγκάνοι. Πλησίασα προς τα εκεί που έδειχναν χειρονομώντας ενθουσιασμένοι. Μια νέα ευτραφής γυναίκα κειτόταν σφαδάζοντας στο χώμα. Είχε τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και ανοιχτά τα σκέλια απʼ όπου έτρεχαν άσπρα πηχτά υγρά και αίμα. Είχαν αδειάσει τα πιστόλια τους μεσʼ στον κόλπο της. Παρατηρούσα τα χέρια της και τα πόδια της. Μου φαίνονταν μικρότερα απʼ το υπόλοιπο σώμα της. Καθώς την κοίταγα που ξεψύχαγε με χυμένο έξω το σταφύλι των σπλάχνων της, με κόμπους λίπους κολλημένους στο ανοιχτό πληγωμένο φύλο της, με κυρίεψε μια αναγούλα. Ένα προϊστορικό θηλαστικό πιασμένο στα δίχτυα ενός αποτρόπαιου θανάτου.»

«Ο Νετζατίν έκλαιγε καθώς μου το περιέγραφε. Υπηρετούσε είκοσι χρόνια στο στρατό μόνιμος υπαξιωματικός, είχε γυναίκα και παιδιά. Δεν το χωρούσε ο νους του πως το ʽχαν κάνει. Ήτανε αξιωματικοί συνάδελφοί του. Πίναν καφέ μαζί και κάναν χοντροκομμένες πλάκες. Είχε κολλήσει το μυαλό του στο περιστατικό. Σαν χαλασμένος δίσκος γραμμοφώνου. Κάθε φορά που μʼ έβρισκε έπιανε να μου το διηγείται ξανά και ξανά. Πρόσθετε νέες λεπτομέρειες σε κάθε αφήγηση, λες και φοβόταν μην του διαφύγει τίποτε. Τη βιάζανε δύο, ο ένας από μπρος κι ο άλλος από πίσω. Κι εκείνη σφάδαζε. Από πόνο. Λες και μπορούσε να σφαδάζει απʼ την ηδονή! Μπροστά στη μάνα της και στο παιδί της. Ακούς! Τρεις γενιές κακοποιημένες»

Ομαδικές εκτελέσεις έγιναν από τον τουρκικό στρατό. Όμως, να ξέρεις, τις περισσότερες δολοφονίες τις διέπραξαν οι Τουρκοκύπριοι, οι γνωστοί mukavement mucahit (μουκαβεμέτ μουτζαχίντ). Όταν άρχισε ο πόλεμος, τους συμπεριέλαβαν σε κανονικές μονάδες. Ήταν όμως δειλοί και από τις πρώτες μέρες δραπέτευσαν. Οι μουτζαχίντ ανήκαν στην παραστρατιωτική δύναμη, που λειτουργούσε μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, τη γνωστή Οργάνωση Τουρκικής Αντίστασης (ΤΜΤ). Διατηρούσαν στενές σχέσεις με τον αντίστοιχο μηχανισμό που είχε στήσει το ΝΑΤΟ στην Τουρκία, αυτό που στη Δύση είναι γνωστός ως Gladio και στην Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος, ως Κόκκινη Προβιά. Αρχηγός τους ήταν ο σημερινός πρόεδρος της “Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου”, ο Ντενκτάς. Αυτός υπήρξε, πράγματι, εγκληματίας πολέμου και όχι ο Κάρατζιτς».

Οι διαφορές δεν είναι απλά περιγραφικές αλλά ΔΟΜΙΚΕΣ. Οι ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ που σκότωναν βαπτίστηκαν “φαντάροι” που έφαγαν και ξύλο. Κουβέντα για τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ. Κουβέντα για τους βιασμούς. Για τον Κάραζιτς, ούτε λόγος… θα μας κόψουν τον παρά τ’ αφεντικά…”

By Olympia

“Ένας διανοούμενος της τουρκικής Αριστεράς ο Γιαλτσίν Κιουτσούκ και σύμβουλος του τουρκικού Πενταγώνου κατά την περίοδο Ετσεβίτ, υπηρέτησε ως λοχαγός στον «Αττίλα 2». Διαβάστε τι λέει: «Στην Κύπρο είδα πολλά. Χρειάζονται βιβλία ολόκληρα για να περιγράψω τις εμπειρίες μου. Θα σας πω όμως κάποια πράγματα. Κάποια άλλα τα κρατώ για μένα. Κοντά στην περιοχή Πέντε Μίλια μάς χτύπησαν με όλμους. Εμείς όμως συνεχίσαμε και μπήκαμε στο χωριό Ασά. Ηταν φανερό ότι οι Ελληνες δεν πίστευαν ότι εμείς πρόκειται να φτάσουμε στα χωριά τους.

Αρχισαν να τρέχουν για να σωθούν την τελευταία στιγμή. Στα σπίτια που μπαίναμε οι κατσαρόλες ήταν γεμάτες ζεστό φαΐ. Για τους φαντάρους που προέρχονταν από την Ανατολία, ο πλούτος που υπήρχε εκεί ήταν εξωπραγματικός. Τα χρυσαφικά, τα χρήματα, οι οικοσκευές ήταν όλα εκεί. Φαντάζεστε τι ακολούθησε».

Είδατε να δολοφονούνται άμαχοι;

«Είδα πολλούς νεκρούς. Και αμάχους. Τα χωράφια ήταν γεμάτα νεκρούς αμάχους. Πολύ άσχημη ιστορία. Στην Κύπρο έμαθα ότι και οι πεθαμένοι κινούνται. Ήταν τέτοια η ζέστη, που τα πτώματα φούσκωναν και άλλαζαν πλευρά. Αφόρητη βρώμα. Πολλοί αξιωματικοί ήταν κατά των αγριοτήτων. Αλλά τι να προλάβουν; Ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Οι ακροδεξιοί αξιωματικοί είχαν το πάνω χέρι. Οι μεγαλύτερες αγριότητες που είδα έγιναν στο χωριό Τύμπου, όπου σήμερα είναι το τουρκικό αεροδρόμιο. Από εκεί πήγαμε προς τη Λεμεσό.

Οι Ελληνες στρατιώτες μάς έβλεπαν και έτρεχαν. Μπήκαμε χωρίς δυσκολία στην πόλη. Ηταν πολύ εύκολο, δεν συναντήσαμε αντίσταση.

Εκεί άρχισαν και οι μεγάλες λεηλασίες». Ο Κιουτσούκ μάς μίλησε και για μια ιστορία που τον πονάει πολύ, ξεσπώντας κάθε τόσο σε λυγμούς:

«Απ’ όσα είδα, μια ιστορία ήταν και η πιο απάνθρωπη. Συνέβη στο χωριό Τύμπου, όπου και είχαμε πάει για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Ολοι οι κάτοικοι είχαν φύγει.

Καθόμουν σε μια αυλή χαλαρώνοντας και έτρωγα σταφύλια.

Τότε άκουσα ριπές και μετά κλάματα και κραυγές στα τουρκικά.

"Θεέ μου, σκότωσα, σκότωσα", φώναζε κάποιος δικός μας.

Ετρεξα μέσα στο σπίτι και την είδα. Ηταν πεσμένη στο πάτωμα. Ηαν φανερό πως ήταν ένα καθυστερημένο κοριτσάκι που το είχαν αφήσει μόνο του. Είχε μικρά χέρια και ήταν μογγολάκι. Αυτά τα χεράκια κάποιοι φαντάροι μας τα είχαν δέσει. Στη συνέχεια έβαλαν τις κάννες των όπλων τους στη μήτρα της και έριξαν δύο ριπές.  Οταν την πλησίασα ζούσε ακόμη. Χτυπιόταν και αιμορραγούσε από κάτω.  Επειτα από λίγο έσβησε. Η οργή μου ήταν τέτοια ώστε χτύπησα μερικούς στρατιώτες. Την πήραμε με δύο άλλους, τη βάλαμε σε μια κουβέρτα και τη θάψαμε σαν άνθρωπο. Ακόμη θυμάμαι πολύ καθαρά πού είναι ο τάφος αυτός. Ο διοικητής μας φώναξε τους δύο φαντάρους που σκότωσαν το κοριτσάκι και τους έδωσε συγχαρητήρια. Με έπιασαν ξανά τα κλάματα. Δεν πίστευα αυτά που έβλεπα. Μαζί μου και αρκετοί άλλοι στρατιώτες». Ως αξιωματικός του τουρκικού στρατού, γνωρίζετε τι έχουν γίνει οι Ελληνες αγνοούμενοι; «Θα σας πω κάτι. Σύμφωνα με όσα είδα και έζησα στην Κύπρο, το θέμα των αγνοουμένων έχει τελειώσει. Μην τους ψάχνετε. Δεν μπορώ να σας πω ακριβώς τι έγινε. Είδα πολλούς αιχμαλώτους, έσωσα μάλιστα αρκετούς. μως πιστεύω ότι η ιστορία με τους αγνοούμενους έχει τελειώσει. Το ξέρω, είναι σκληρό για τους δικούς τους…». Ελευθεροτυπία.”

By Troktiko

“Διαβάστε τι λέει η "Πανδώρα" στο "Βήμα". Χτυπάει τον Λοβέρδο για το σοβαρό θέμα του Τούρκου ηθοποιού. Όχι, δεν μας νοιάζει ο Ανδρέας Λοβέρδος αλλά η περίεργη στάση της εφημερίδας στο θέμα της Κύπρου!

Διαβάστε και τα σχόλια απο κα΄τω του Troktikou…

Προτού καταλάβουμε αν επρόκειτο για αληθή εξομολόγηση λόγω βλακείας ή για φαντασιοπληξία ενός βλακός (προτού, δηλαδή, καταλάβουμε με τι είδους βλακεία είχαμε να κάνουμε…),

(Εσείς γιατί κόπτεστε; Αν δεν πιέσουμε πως θα μάθουμε; Υιοθετήσατε κιόλας ότι πρόκειται περί βλακός; Η παραστατικότητα του δεν σας πείθει; Τόσο καιρό ψάχναμε και τώρα που μπορεί να έγινε η αρχή… κάνετε πίσω;)

ο πολιτικός εκπρόσωπος του ΠαΣοΚ για θέματα υπουργείου Εξωτερικών κατέληξε στα εξής: α) ότι η ομολογία του Αττίλα Ολγκάτς ήταν αληθής, β) ότι το περιστατικό αφορούσε «ενέργειες στρατιώτη με εντολή του διοικητή του» και γ) ότι η ομολογία συνιστά απόδειξη των κατακτητικών προθέσεων της Τουρκίας στην εισβολή του 1974.

(Αν είναι αληθής θα κριθεί από όλο τον κόσμο. Όμως και οι Τουρκικές εφημερίδες δεν δείχνουν να αμφιβάλλουν και το "Βήμα" μπαίνει μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό θέμα;
Η ομολογία είναι ΣΑΦΕΣ, κ. Πανδώρα ότι συνιστά απόδειξη των προθέσεων των Τούρκων και όλων όσων έγιναν. Σε ένα δικαστήριο η ομολογία είναι η βασίλισσα των αποδείξεων).

Ωραία όλα αυτά, για να συντηρούν τη μονόπλευρη αλήθεια που μας βολεύει. Αν όμως βρεθεί αύριο ένας δικός μας, Ελληνας ή Ελληνοκύπριος, και κελαηδήσει και για τα δικά μας κατορθώματα στην ιστορία του Κυπριακού, τι θα έχει να πει τότε ο εκπρόσωπος του ΠαΣοΚ;

(Μα δεν ντρέπεστε καθόλου στο "Βήμα"; Συγκρίνετε τις δύο περιπτώσεις; Ούτε… Τουρκόσπορος θα έγραφε τέτοια πράγματα. Έγινε εισβολή κατοχή, βιάστηκαν, δολοφονήθηκαν άνθρωποι και εν τέλει αγνοούνται και λέτε για μονόπλευρη αλήθεια;
Άντε να τα πείτε στους συγγενείς των αγνοούμενων αυτά. Τόση ιστορία γνωρίζει η Πανδώρα και ο Στέφανος Κασιμάτης που υπογράφει την σελίδα; ΕΓΙΝΕ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ κ. άσχετοι της εφημερίδας που περνάτε επικίνδυνες θέσεις. Μήπως αμφιβάλλετε ότι έγινε εισβολή;”

By Troktiko

"Σκότωσα δέκα Κύπριους" δήλωσε γνωστός Τούρκος ηθοποιός.

«Σκότωσα δέκα άτομα», δήλωσε γνωστός Τούρκος ηθοποιός, αναφερόμενος στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπου πολέμησε, καθώς υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία.

«Ο πρώτος που σκότωσα, ήταν ένας 19χρονος αιχμάλωτος στρατιώτης», είπε ο ηθοποιός Αττίλα Ολγκάτς.

Μιλώντας σε εκπομπή στο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι Star, ο ηθοποιός είπε ότι καθώς ξεκινούσε η εισβολή του 1974, είχε μόνο μία μέρα για να απολυθεί, αλλά μόλις ξεκίνησε η επιχείρηση, έφυγε από τη Μερσίνα για την Κύπρο.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής ανέφερε: «είπα στο διοικητή μας ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης και ότι δεν μπορώ να σκοτώσω. Εδώ τελειώνει η τέχνη, εδώ αρχίζει η αληθινή ζωή, ο πόλεμος. Σου έδωσα εντολή κι εσύ θα σκοτώσεις, μου είπε».

Ο Ολγκάτς συνέχισε λέγοντας: «ο πρώτος που σκότωσα, ήταν ένας 19χρονος αιχμάλωτος στρατιώτης. Όταν έτεινα το όπλο προς το μέρος του με έφτυσε. Τον πυροβόλησα στο μέτωπο και πέθανε. Στη συνέχεια, σκότωσα άλλους εννιά. Κι αφού τους σκότωνα, πήγαινα στο αρχηγείο και έκλαιγα, αλλά την επομένη, σκότωνα και πάλι. Δεν λένε να βγουν από τα όνειρά μου οι εικόνες αυτές. Για αρκετό διάστημα έκανα ψυχολογική θεραπεία. Για το λόγο αυτό, δεν μπορώ ακόμη να φάω κρέας, δεν μπορώ να δω αίμα, γιατί αμέσως θυμάμαι τα παιδιά που σκότωσα».

Ο ηθοποιός είπε πως αποκαλύπτει για πρώτη φορά την αλήθεια αυτή και σημείωσε:

«Ο πόλεμος με επηρέασε για μεγάλο διάστημα και επαγγελματικά. Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Ακόμη και σήμερα θυμάμαι το διοικητή να μου λέει, νομίζεις ότι πάντα θα σκοτώνεις πάνω σκηνή; Πάρε το όπλο και σκότωσε κάποιον στα αλήθεια, να δεις πώς είναι».

By Madata